Geschreven door: Maarten Inghels

Eenzame Uitvaart nr. 13, N.V.K.

Nguyen Van Kham is op 1 september 1954 geboren te Thakhek in Laos en werd in zijn woonst te Antwerpen op 4 november 2010 gevonden, hij was vermoedelijk anderhalf jaar geleden overleden. Nguyen Van Kham werd begraven op dinsdag 16 november 2010 op begraafplaats Schoonselhof.
Dichter van dienst was Maarten Inghels.

Nooit eerder kreeg meneer Nguyen Van Kham zoveel aandacht, en dat pas twee jaar na zijn overlijden. Na vergeefs een jaar aanmaningsbrieven sturen om de achterstallige huur te innen, klopte de deurwaarder op 4 november op zijn deur en trof hij het gemummificeerde lijk van meneer Van Kham aan. Nguyen Van Kham was bijna twee jaar geleden overleden, de onderburen hadden even last gehad van een kwalijke geur op de gang maar die verdween weer en ze leefden nietsvermoedend verder. Pas wanneer men met de bankafschriften in de hand meneer Kham zijn geld miste, is men op zoek gegaan naar de oorzaak.

De bootvluchteling die net 54 jaar was, werd een nieuwsbericht op televisie, in de kranten, en later op de avond werd zijn dood nog eens belicht in een duidingsprogramma waarbij men een passend filmpje toonde over ‘de eenzaamheid in Antwerpen’. Een lijkschouwer kwam vertellen hoe een lijk op natuurlijke wijze gemummificeerd geraakt. De buurvrouw werd gehoord. In alle berichtgeving kwamen ook de maatschappelijk werkers aan bod, die inspanningen verrichten om het contact te verhogen tussen de bewoners van de sociale woonblokken. Zo geldt er in twee woonblokken die op elkaar uitkijken de afspraak dat de gordijnen opengaan wanneer je opstaat, zo weten de bewoners of er iets niet pluis is bij hun overbuur. Het is de nieuwe manier van goedendag zeggen op straat. In Antwerpen bestaat er ook de Gemeenschap van Sant’Egidio, een katholieke vereniging die warme maaltijden voorziet voor daklozen en minderbedeelden. Zij riepen na een herdenkingswake van meneer Nguyen Van Kham op tot meer solidariteit, we moeten betere buren worden van elkaar. Continue reading

Eenzame Uitvaart nr. 12, A.D.S.

A.D.S. is op 28 november 1946 geboren te Sao Vicente, Kaapverdische eilanden en overleden in zijn woonst te Antwerpen op 30 september 2010. A.D.S. werd begraven op maandag 11 oktober 2010 op begraafplaats Schoonselhof.
Dichter van dienst was Andy Fierens.

Sao Vicente, het eiland waarop meneer A.D.S. het leven zag, is 227 vierkante kilometer groot. Of hij lang op het eiland met zijn kleurrijke huisjes, de internationale haven Porto Grande en de enige vlieghaven van Kaapverdië is gebleven, weten we niet. Als gelukzoeker is hij van het eiland gevlucht, als je geen visser bent is er waarschijnlijk weinig om handen. Misschien nam meneer A.D.S. lang geleden de boot naar Portugal, of eerst de catamaran naar een naburig eiland, misschien heeft hij nog gewacht op de uitbreiding van de luchthaven, op de verlenging van de startbaan die internationale vluchten mogelijk maakte. We weten erg weinig over meneer A.D.S., de politie trof hem in zijn woonst aan, de televisie flikkerde nog, wat voor programma aan stond weten we niet. Continue reading

Eenzame Uitvaart nr. 11, M.N.P.

M.N.P. is op 3 maart 1941 geboren te Lousame, Spanje en in het ziekenhuis Stuivenberg te Antwerpen overleden op 29 september 2010. M.N.P. werd begraven op maandag 11 oktober 2010 op begraafplaats Schoonselhof.
Dichter van dienst was Stijn Vranken.

Op het internet is M.N.P. een secretaris-generaal van een raad in broederschappen en gilden, het is een jonge surfer die aan kampioenschappen deelneemt, het is een beroemde soldaat, het is een advocaat, het is een vrolijke jongen van tweeëntwintig jaar die op Facebook achtenveertig vrienden heeft, maar op één van de mooiste herfstdagen in oktober is meneer M.N.P. op begraafplaats Schoonselhof vooral een onbekende. De uitvaartondernemer bracht ons op de hoogte van de eenzame uitvaart van meneer N.P., aangezien via de politie en het rijksregister geen familieleden werden gevonden. Meneer N.P. woonde in Antwerpen, in de Seefhoek, vlakbij het ziekenhuis Stuivenberg, en in de buurt van dichter Stijn Vranken. Er zijn niet veel meer gegevens bekend, op het internet blijkt M.N.P. een veel voorkomende naam in Spanje te zijn, en een zoekopdracht met zijn naam in combinatie met de geboorteplaats levert ‘geen overeenkomstige documenten op’. Als ik naar het ziekenhuis telefoneer voor meer informatie die voor de dichter een hulp kan zijn, word ik al na enkele ogenblikken doorgeschakeld met de dienst intensieve zorgen, waar men voor mij de arts zoekt die meneer N.P. zijn laatste zorgen heeft toegediend. Continue reading

Eenzame Uitvaart nr. 10, C.B.U.

C.B.U. is op 23 april 1957 geboren te Wilrijk en in ziekenhuis Stuivenberg overleden op 10 juli 2010. C.B.U werd begraven op vrijdag 23 juli 2010 op begraafplaats Schoonselhof.
Dichter van dienst was Joke van Leeuwen.

Op maandag 19 juli 2010 stuurde de uitvaartondernemer het mailtje dat melding maakte van twee Eenzame Uitvaarten: meneer R.P. die Jan Aelberts op donderdag 22 juli met een gedicht naar het graf begeleidde, en mevrouw C.B.U., die bij geboorte de naam had gekregen van een tragische opera, en de dag na meneer R.P. naar begraafplaats Schoonselhof zou worden gebracht. Uit de gegevens van het rijksregister die we doorkregen konden we opmaken dat meneer R.P. en mevrouw C.B.U. allebei woonachtig waren te Antwerpen Linkeroever, niet eens een hele lange straat van elkaar verwijderd, praktisch om de hoek van elkaar wonend, en dat ze bovendien op dezelfde dag overleden waren, dan wel elk in een ander ziekenhuis. Meneer R.P. zag voor het laatst de witte muren van ziekenhuis St-Vincentius, mevrouw C.B.U. die van ziekenhuis Stuivenberg. Meer gegevens kregen we niet doorgespeeld, en een korte zoektocht op Google leverde niets meer op.

Waarom gingen ze elk naar een ander ziekenhuis, als ze uit dezelfde woonblok kwamen? Lag de één een tijd ziek te bed, en was de andere een noodgeval? Was het de hitte van de voorbije weken die zijn tol eiste? Met hoeveel minuten verschil, met hoeveel straten van elkaar verwijderd, waren ze in de dood verdwenen? Alles verdwijnt met hun namen mee het graf in. Continue reading

Eenzame Uitvaart nr. 9, R.P.

R.P. is op 23 februari 1945 geboren te Vilvoorde en in ziekenhuis St-Vincentius overleden op 10 juli 2010. R.P. werd begraven op donderdag 22 juli 2010 op begraafplaats Schoonselhof.
Dichter van dienst was Jan Aelberts.

Voor meneer R.P. heb ik me niet meer kunnen scheren. Het schoot er van tussen de laatste dagen, zoals gewoonlijk, en in de ochtend was er geen moment om het apparaat in de hand te nemen. Net voor de uitvaart was er nog net de tijd om een nette broek aan te trekken, een grijze kostuumbroek met een plooi, en er kon nog een wit hem glad gestreken worden. Met een nonchalante baard moest het dan maar, aan het graf. Met een nette broek en dito hemd, maar met de zomerse wildgroei in het aangezicht. Dat zou meneer R.P. vast niet erg vinden. Continue reading

Eenzame Uitvaart nr. 8, H.V.I.

H.V.I. is op 5 november 1928 geboren en in haar woning te Wilrijk overleden op 21 juni 2010. H.V.I. werd begraven op dinsdag 6 juli 2010 op begraafplaats Schoonselhof.
Dichter van dienst was Maarten Inghels.

Op achtereenvolgens een klein kasbonnetje van de winkel waar ik die middag printerinkt had gekocht, mijn rittenkaart voor de trein en een fotokopieerkaart van de bibliotheek, pende ik in de nacht van maandag op dinsdag in een rokerige stamkroeg een gedicht neer voor mevrouw H.V.I. Het gedicht kwam in drie delen, met even veel consumpties, en de afzonderlijke stukjes papier die ik uit mijn portefeuille had gevist nummerde ik nauwkeurig om het overzicht te bewaren. Dat ik bij thuiskomst de snippers uit mijn broekzak ook weer in de correcte volgorde op de schrijftafel kon schikken, bleek van pas te komen. Het was een opeenvolging van lange regels, hier en daar waren woorden geschrapt, en een net handschrift had ik op dat uur en met het rokerige licht ook al niet in de vingers gehad. Bij het licht van een nachtlampje schreef ik alles keurig over op een vel papier, sorteerde de woorden nog, schrapte hier en daar iets, probeerde alles nauwkeurig te krijgen, tot ik ten slotte om viel van de slaap en enkel nog ‘I want you so (she’s so heavy)’ van The Beatles in mijn hoofd dreunde – het laatste nummer dat ik had horen spelen in het café. Continue reading

Eenzame Uitvaart nr. 7, M.V.d.B.

M.V.d.B. is op 5 september 1936 geboren te Hamont en in het Sint-Vincentiusziekenhuis te Antwerpen overleden op 23 januari 2010. M.V.d.B. werd begraven op donderdag 4 februari 2010 op begraafplaats Schoonselhof.
Dichter van dienst was Stijn Vranken.

Ik zie de buurvrouw in het huis naast mij wel eens televisie kijken. Dat doet ze meestal de hele dag door. Ze kijkt naar alle herhalingen van elke middelmatige soap, en neemt er de vertoningen van enkele saaie middagfilms nog bij. Zelden komt er bezoek. Dat het kon gebeuren, dat één van mijn vele buren eenzaam oud werd, om tenslotte onopgemerkt te sterven, was niet ondenkbaar.
Meneer V.d.B. woonde in een troosteloos, grijs, appartement boven een ouderwetse kapperszaak in de straat die dwars op de mijne ligt. Ik kom er elke dag haast zeker twee maal voorbij gefietst of gewandeld. Nooit keek ik hoger op dan het interieur en het lelijke meubilair op de gelijkvloers – dat iemand er zijn haar had laten kappen had ik nog nooit gezien. Meneer V.d.B. kocht vast zijn brood bij onze bekende bakker op de hoek, de straathoek die we deelden, die onze twee straten met zijn pistolets en croissants verbindt. Het is eveneens perfect mogelijk dat ik achter hem in de rij stond bij het boodschappen doen in de Aldi-winkel. Dat we elk een krant kochten, maar samen de krantenzaak verlieten waarbij de een de deur voor de ander openhield, dat onze blikken kruisten. Continue reading

Eenzame Uitvaart nr. 6, R.L.

R.L. is op 19 februari 1950 geboren te Antwerpen en daar overleden op 2 december 2009. R.L. werd begraven op 10 december 2009 op begraafplaats Schoonselhof.
Dichter van dienst was Andy Fierens.

Wanneer in de Aldi achter mijn hoek de speculaas uit de rekken wordt gehaald, krijg ik een mailtje van de Firma. De Firma heft zijn mails steeds op dezelfde manier aan, en sluit ze weer identiek af. Daartussen zit een opsomming van biografische gegevens zo uit het rijksregister geplukt. Veel gegevens zijn het nooit. Twee datums, de naam van een ziekenhuis of een rusthuis, eventueel een straatnaam. Continue reading

Eenzame Uitvaart nr. 5, H.D.R.

H.D.R. is op 30 juni 1923 geboren te Antwerpen en daar overleden op 27 oktober 2009. H.D.R. werd begraven op 4 november 2009 op begraafplaats Schoonselhof.
Dichter van dienst was Lies Van Gasse.

De witte roosjes gaan in een draagtasje, de rozenknoppen piepen net boven de rand uit, waarna het zakje aan mijn stuur hangt te bungelen. Er zullen al genoeg chrysanten staan, bedenk ik, twee dagen na Allerzielen. Het is een mooie dag om te fietsen. Maar als ik nog redelijk stabiel mijn straat uitrijd, dan wordt mijn evenwicht op de Britse Lei serieus beproefd. Het is maar een klein stukje naar de Amerika Lei waar ik alweer moet afslaan – de Brederodestraat in, dan steek je de singel en de ring over via de brug en dan steeds rechtdoor langs de Bernardse Steenweg, je kan niet missen -, maar op dat korte eind knallen er al drie herfstbladeren tegen mijn hoofd. Ik ben nooit een goed fietser geweest, altijd roekeloos, zwalpend, een gevaar voor het verkeer, maar op de Bernardse Steenweg krijg ik het pas echt benauwd.

In de Brederodestraat krijg je nog beschutting van de verscheidene kapperszaken of barbieren, de shoarma- en pittatenten, enkele groenteboeren en de tapijtenloodsen of ijzerwinkels, maar op de Bernardse Steenweg heb ik de wind tegen. Nadat ik het zigzaggen en stuurtrekken heb opgegeven, zo halen de rozen voor meneer D.R. het anders nooit, geef ik het sleuren op en moet ik lijdzaam toezien hoe opnieuw drie trams me voorbijsteken. Ik heb spijt van mijn sportieve instelling inzake de trip, maar ik stamp nog even op de trappers voor meneer D.R. Uit mijn iPod klinkt ‘Liefde op doorreis’, de nieuwe van The Scene. Als ik een nummertje op de uitvaart kon laten afspelen, had ik voor meneer D.R. vast iets van Thé Lau gekozen. Maar aan het graf maken we zo weinig mogelijk lawaai, en het liefst houden we onze mond.

Continue reading