De Eenzame Uitvaart van Meneer M.C. in Beringen

Meneer M.C. werd geboren op 7 oktober 1955 in Diest. Hij is overleden op 13 september 2026 in Beringen. De asverstrooiing vond plaats op donderdag 24 september 2026 om 11u15 op strooiweide van de begraafplaats van Stal-Koersel.

Het is dinsdagnamidag 21 september als ik telefoon krijg van de Sociale Dienst van de Stad Beringen dat er een Eenzame Uitvaart zal plaatsvinden.

“Het betreft M.C., geboren te Diest op 7 oktober 1955 en overleden te Beringen op 13 september 2026.

Hij woonde sinds 2018 in woonzorgcentrum Prinsenhof. Voorheen heeft hij in de gemeenten Heusden-Zolder, Lummen en Zonhoven gewoond. Hij is ongehuwd en er is geen weet van kinderen. Hij heeft nog een broer maar deze wenst geen contact. Er is geen weet van andere familieleden of een netwerk”, laat de Sociale Dienst me weten.

Ik neem meteen de auto richting het woonzorgcentrum. De directrice weet me niet veel te vertellen over M.C. maar dat er een broer is, bevestigt ze. Maar die had kort en zakelijk gereageerd op het overlijden en daarmee was de kous af. De kamer was door het personeel al leeggemaakt. Het leven van M.C. in zakken verpakt, het doet me altijd iets.

De directrice verwijst me door naar twee medewerkers van het woonzorgcentrum die me wel kunnen verder helpen. Ze vraagt me om morgenvroeg terug te komen, ze zal een verpleegster en een ergotherapeut verwittigen van mijn komst.

’s Anderdaags ontvangt eerst de hoofdverpleegster me maar verwijst me door naar ergotherapeut V. We gaan rustig zitten in het personeelslokaal.

Hij vertelt me dat M.C. niet veel contact had met de medebewoners en dat hij meestal de hele dag in bed lag met zijn tablet en tv keek. Twee jaar geleden kreeg V. hem toch uit bed om versterkende oefeningen te doen. M.C. had immers twee beenamputaties achter de rug. “Toen we hier het Digipunt hebben opgestart, was dat wel een trigger voor hem omdat hij wel veel vragen had over het gebruik van zijn tablet. Zo heb ik hem kunnen overtuigen om toch af en toe eens uit dat bed te komen”. Als ik vraag naar het leven, werk of hobby’s van werk, valt V. even stil. En dan komt er een eureka moment.

“Hij stond onlangs in ons krantje van het woonzorgcentrum met zijn verhaal”, valt V. nu te binnen. En soms wordt het dan heel gemakkelijk voor de coördinator van De Eenzame Uitvaart. Dit is het verslag dat in het krantje stond:

“M.C. werd geboren in Diest op 7 oktober 1955 en groeide op in Lummen. Als kind was M.C. een heel opgewekte jongen. Hij was graag onder de mensen, haalde regelmatig kattenkwaad uit en zat vol streken. Zijn grote passie was voetbal. Hij deed dit niet zomaar voor de gezelligheid, maar was er fanatiek mee bezig. Voetbal heeft dan ook een belangrijke plaats gekregen in zijn leven. M.C. was zelfs voorzitter van twee voetbalploegen.

Na zijn schooltijd ging M.C. aan het werk. Hij werkte twaalf jaar als lasser en ging daarna aan de slag als schrijnwerker. In totaal heeft hij 24 jaar gewerkt. Hij was iemand die graag bezig was en zijn handen uit de mouwen stak.

Een heel bijzonder en belangrijk hoofdstuk in het leven van M.C. was de periode waarin hij voor zijn moeder zorgde. Maar liefst tien jaar heeft hij voor haar gezorgd. Hier is M.C. tot op vandaag ontzettend trots op. Zijn moeder betekende veel voor hem en haar overlijden heeft hem dan ook diep geraakt. Het was een moeilijke en verdrietige periode voor hem.

Naast voetbal hield M.C. ook van gezelligheid. Een pintje pakken met anderen kon hij enorm waarderen. Muziek speelt eveneens een rol in zijn leven. Vooral rockmuziek en schlagers kan hij erg appreciëren. Het zijn muziekstijlen waar hij graag naar luistert en die herinneringen en emoties kunnen oproepen.

Helaas veranderde zijn leven toen hij steeds meer problemen kreeg met zijn benen. Na een knieoperatie werd bij M.C. diabetes vastgesteld. Uiteindelijk werden zijn beenproblemen zo ernstig dat hij in Leuven geopereerd moest worden. Daarbij werd één been boven de knie en het andere onder de knie geamputeerd.

Deze ingrijpende gebeurtenis heeft M.C. zwaar getroffen. Hij was hier erg verdrietig over en heeft zich lange tijd heel slecht gevoeld. Het verlies van zijn zelfstandigheid en de grote verandering in zijn leven waren bijzonder moeilijk om te verwerken.

Vandaag verblijft M.C. in het rusthuis. Hij geeft aan dat hij zich vooral erg eenzaam voelt. Dat heeft voor hem ook te maken met het feit dat hij hier moeilijk vriendschappen kan opbouwen. Wanneer hij een band krijgt met een medebewoner en er vriendschap ontstaat, gebeurt het helaas soms dat die persoon overlijdt. Dat vindt M.C. bijzonder moeilijk. Uit angst om opnieuw iemand te verliezen, kiest hij er soms liever voor om alleen te zijn.

Toch heeft M.C. ook hier zijn eigen plaats gevonden. Hij weet dat hij niet meer zelfstandig kan wonen en dat hij in het rusthuis moet blijven. Ondanks de moeilijke momenten is hij tevreden over de zorg die hij krijgt en vindt hij ook het eten goed.

M.C. draagt een heel levensverhaal met zich mee. Een verhaal met mooie herinneringen aan zijn jeugd, voetbal, muziek en gezellig samenzijn, maar ook met moeilijke momenten, verlies en eenzaamheid. Vooral zijn zorg voor zijn moeder toont hoeveel liefde en betrokkenheid er in hem schuilt. Achter zijn soms stille of teruggetrokken houding zit een man die veel heeft meegemaakt en die vooral nood heeft aan warmte, vriendschap en oprechte aandacht”.

Terwijl het leven van M.C. uit de printer rolt, praat ik wat verder met V. en collega L.

Zo kom ik nog te weten dat hij hield van humor, liefst flauwe grappen. Hij hield van lekker eten, de frietjes op woensdag waren voor M.C. een hoogtepunt. Een cola met chips of een Leffe, dat was ook altijd goed.

“Toen hij hier aankwam, tien jaar geleden, had hij weinig levenslust. Hij was ook een stuk jonger dan de meeste bewoners en vond geen aansluiting. Er was geen contact met de bewoners. Hij was hier niet meer gelukkig, zijn vrijheid werd hem afgenomen. Hij leefde in zijn eigen wereld”, weet L. nog.

“Hij is gestorven op een hoogtepunt”, besluit V. “Hij was de laatste tijd veel beter en hij heeft ons uiteindelijk verrast. M.C. is onverwacht gestorven in zijn slaap”.

Bij het buitengaan zie ik een foto en een rouwregister voor M.C. Hij kijkt recht in de lens. De bewoners en personeel hebben hun handtekening gezet of een kleine boodschap geschreven. ‘Veel sterkte’. Maar voor wie, vraag ik me af.

Donderdagochtend 24 november, een mooie herfstdag op het kleine kerkhof van het gehucht Stal. Ooit een uitgestrekte heidevlakte met herders vooraleer de Limburgse mijnindustrie de idyllische heidegrond inpalmde. Het doet me denken aan een tentoonstelling die ik afgelopen zondag bezocht in het Jacob Smitsmuseum in Mol. ‘Gemaakt om geschilderd te worden’, is een expo waar de landschapsschilders uit vorige eeuw in de kijker staan, kunstenaars uit alle uithoeken van ons land en zelfs uit de buurlanden die in de Limburgse en Antwerpse Kempen het idyllische natuurlandschap borstelden voor de eeuwigheid.

Die eeuwigheid heeft M.C. nu ook bereikt.

Op de begraafplaats is ook M. aanwezig, een verpleegkundige die M.C. jarenlang verzorgde. Ze hadden een goede band opgebouwd en samen veel gelachen met zijn grappen. Af en toe gaf ze hem een chips, wat eigenlijk niet mocht. Maar ja, vrienden helpen elkaar.

De Beringse schepen van Sociale Zaken en haar medewerkster zijn ook aanwezig om eens te ervaren hoe een eenzame uitvaart werkt.

Ik vertel kort het verhaal van M.C.

Gülcan leest het gedicht voor.

M.C. wordt uitgestrooid in het decor van het mooie Limburgse landschap met de Beringse mijnterril op de achtergrond. Ooit een zwarte puist, vandaag een groene long.

De medewerker van het uitvaartbedrijf strooit de as van M.C. zachtjes over het gras in de vorm van een hartje. Een hartje voor de liefde van zijn moeder. M.C. wordt zo terug aan moeder aarde toevertrouwd.