De Eenzame Uitvaart is een sociaal en literair project waarbij dichters voor eenzaam gestorvenen een persoonlijk gedicht schrijven en dit op de uitvaart voordragen.
De Eenzame Uitvaart geeft een poëtisch laatste saluut aan mensen die meestal buiten de boot vielen tijdens hun leven en zonder aanwezigheid van naasten worden begraven. Wat rest is enkel nog het kleine ritueel: de urn of de kist, een laatste groet en het gedicht.
Met het project maken we eenzaamheid die meestal verborgen blijft, zichtbaar.
Jaarlijks sterven een hoog aantal mensen zonder dat iemand naar hen omkijkt. De Eenzame Uitvaart zorgt voor een gelegenheidsgedicht speciaal voor de overledene die de dichter voordraagt op de uitvaart. Een eerbetoon aan de eenzaamheid, de vergeten dood. Omdat niemand zonder laatste woorden zou mogen vertrekken.
We sloegen de handen ineen met gemeente Turnhout. Vanaf nu zal er daar niemand meer in eenzaamheid worden begraven. Akim A.J. Willems is de stadscoördinator. Liesbeth Aerts, Tom Driesen, Corinne Heyrman en Lotte Dodion zijn in de poule beschikbaar als dichters van dienst.
Hier vind je alle verslagen en gedichten van De Eenzame Uitvaart terug. We versturen telkens een nieuwsbrief wanneer er een nieuw verslag is gepubliceerd.
Wil je graag op de hoogte gehouden worden?
Doorgaans vinden eenzame uitvaarten in de luwte plaats. Voor Terzake maakten we een uitzondering, wat resulteerde in een warme reportage waarin je een glimp krijgt van onze werking en hoe een Eenzame Uitvaart kan verlopen. Ze volgden Yella in aanloop van De Eenzame Uitvaart van mevrouw N.V.H. in Antwerpen.
Ik zou willen zeggen dat ik je begrijp
Dat je dichter bij de sterren wilde zijn.
Omdat in a galaxy far far away de sterren brighter shinen
Wanneer het leven zich aan je leden heeft vastgeklampt
En de jaren zich in je aderen hebben genesteld.
Niemand ziet jouw dagen spinnenvlijt,
Wanneer ze achteloos het spinrag uit hun haren kammen
Zij weten geen draden zweven, blindongelikte passanten in jouw honingwoud.
Ik denk dat ik je begrijp
In a galaxy far far away zijn er geen oude vrouwen,
Louter verlegen, mild belegen meisjes
Die giechelen, smiespelen en kniezen om liefdesverdriet
Dat even snel vergeten is als onbeleefd doorleefd.
Ik begrijp
Dat je niet vluchtte, niet ontsnapte,
Maar in die melkweg far far away meer nabij
En dichter, dichter, lichter was dan hier.
De katten mauwen daar parmantig
En de beren laten zich gewillig strelen
De frieten zijn er steeds perfect gezout
En ook ik geloof daar in happy endings
Omdat ze steeds opnieuw beginnen.
“such a fan is all an artist can ask for”.
