De Eenzame Uitvaart van Meneer M.P. in Beringen

Meneer M.P. werd geboren op 13 maart 197O in Tongeren. Hij werd door de politie dood aangetroffen in zijn appartement in het centrum van Beringen op zaterdag 27 juni 2026. De begrafenis vond plaats op woensdag 1 juli 2026 om 11u op begraafplaats van Beringen-Centrum.

M.P. woonde sinds 2019 alleen op een appartement in Beringen. Voordien woonde hij van 2010 tot 2019 in Hechtel-Eksel en daarvoor sinds 1996 in Schaarbeek. Hij werd geboren op 13 maart 1970 in de oudste stad van ons land. Als kind moet hij ongetwijfeld opgekeken hebben naar het imposante standbeeld van Ambiorix op de markt van Tongeren.

“M.P. heeft geen kinderen en is ongehuwd. Zijn beide ouders zijn al geruime tijd overleden, zijn vader in 1991, zijn moeder in 1986. Hij heeft nog een broer en een zus maar deze zijn ook beiden overleden. Er is geen weet van andere familieleden of een netwerk”, laat de Sociale Dienst van de Stad Beringen me weten.

Tot zover de statistieken. Tijd voor een gesprek met de buren.

Ik bel lukraak aan bij een van de vijf buren in een bekend appartementsblok in het centrum van Beringen. Het gebouw is er eentje met twee opvallende torentjes, een verwijzing van de architect naar de voormalige stadspoorten van Beringen die de tand des tijds niet hebben overleefd. Het appartement van M.P. kijkt uit op de bibliotheek, ook wel eens de boekentoren genoemd. Torens en poorten, voormalige elementen van het oude Loonse stadje Beringen.

Een vrouw op de eerste verdieping laat me binnen. Ze weet echter weinig te vertellen over M.P. Ze woonde nog niet zo lang in het appartementsblok. Ze zag hem af en toe wel eens in de garage. Daar stonden twee scootmobiels. M.P. had immers een beperking en was minder goed te been. Een rollator en een scootmobiel zorgden voor zijn comfort buitenshuis. Ondertussen komt een dochter van de buurvrouw op het eerste verdiep binnen met enkele manden was, mooi geplooid en gestreken. We keuvelen gezellig verder.

Ze kende M.P. ook niet maar ze was wel aanwezig toen de politie enkele dagen geleden aanklopte. Ze was danig onder de indruk geweest: eerst politie, dan de ziekenwagen, een MUG en tot slot de brandweer om het lichaam via het raam naar beneden te halen.

“Hij lag al enkele dagen dood”, hoorde ze de politiemannen vertellen.

Iemand moet toch alarm geslagen hebben, maar wie?

Een vriend naar het schijnt die al enkele dagen niets meer van hem had gehoord, wist één van de dames in de traphal nog te vertellen. Ik ga de trappen omhoog. Ik voel me een beetje ongemakkelijk, een indringer, een detective die stiekem op speurtocht gaat. Ik bel aan tegenover het appartement van M.P.

Een jonge dame met een kleurrijk en vrolijk kapsel doet open. Ik vertel haar dat ik van De Eenzame Uitvaart ben en wat meer informatie zou willen over M.P.
S.T. is geëmotioneerd. “Het is de eerste keer dat ik met de dood te maken krijg en dat doet me wel wat”, vertelt ze zacht met waterige ogen. M.P. was een lieve man, hij paste wel eens op haar hond. Zelf had hij ook een hondje, vermoedde het Uitvaartbedrijf. Er stonden in het appartement immers verschillende foto’s van een hondje.

“Het hondje is pas overleden”, wist de buurvrouw. “Misschien was dat verdriet teveel? Hij was erg begaan met dieren, eigenlijk meer met dieren dan met mensen”.

In de hal is het snikheet, de gevolgen van de hittegolf die ons land de afgelopen dagen in de ban hield. Misschien is die hitte M.P. wel fataal geworden.
Het Uitvaartbedrijf vertelde me dat de man een verzamelwoede had, een eufemisme voor het bewaren van oud papier en karton. Dat had ook de buurvrouw gemerkt en ze deed M.P. een paar keer het voorstel om het papier en karton naar beneden te brengen en op straat te zetten voor de ophaaldiensten maar dan klapte hij dicht.

“Na een paar keer vraag je het niet meer. Hij was toch wat schuw op dat gebied”.

M.P. ging elke woensdag naar de wekelijkse marktdag in het centrum. Een vast uitstapje, weet de naaste buur nog.

Terug thuis zoek ik verder op Facebook. Van de eerste buurvrouw wist ik dat hij op Facebook een profiel had. Echt actief was zijn sociale leven online niet maar het geeft toch een inzicht op het leven van M.P.

“Each morning, the moment you take your head of the pillow, you have all your need”, is de tekst in de hoofding van zijn profielpagina. Het zegt veel in dit verhaal.

ChatGPT heeft enkele maanden geleden een nieuwe profielfoto gemaakt waarbij een hondje met grote ogen likt aan zijn baasje die tevreden neerkijkt op zijn lieveling. Het doet me denken aan de beroemde animatiefilm ‘Lady en de Vagebond’.

Foto’s van het hondje komen regelmatig terug als ik verder naar beneden scrol. De beste spaghetti van Beringen at je volgens M.P. bij Manja. Op kerstdag 2023 keek M.P. naar The Greatest Story Ever Told met Max Von Sydow als Jesus.

Het overlijden van Olivia Newton-John op 8 augustus 2022 is een trieste dag voor M.P.

Een leven scrolt voorbij…

Het hoofd kwam die ochtend tijdens de eerste hittegolf van de zomer 2026 niet meer van het hoofdkussen. Het leven stopt ooit met scrollen en bollen. Maar Facebook helpt me wel vooruit in mijn verhaal. Ik zie dat we 7 gemeenschappelijke vrienden hebben. Ik bel eerst met B.S. maar die kent hem niet. Je hebt wel vaker Facebookvrienden zonder dat het echt vrienden zijn. Dan stuur ik een bericht naar E.P en B.J.

E.P. is auteur en wist me alleen te vertellen dat hij echt een boekenliefhebber was. Dat blijkt meer dan te kloppen. En dan is het bingo. B.J. is de vriend die samen met zijn zus de politiediensten verwittigde omdat ze al een paar dagen niets meer van M.P. gehoord hadden. Het verhaal krijgt vorm.

“M.P. had een zeer goed gevoel voor humor, was verzamelaar van stripverhalen en had een zeer uitgebreide collectie waarvan veel exemplaren getekend door de auteurs. Hij verzamelde ook kledingstukken uit films. Daarnaast was M.P. een groot muziekliefhebber met als grote idool Prince, ook daar had hij er een uitgebreide collectie van. En hij had tot slot een grote boekencollectie”, schrijft B.J. me. En dat naast de Beringse boekentoren. B.J weet nog meer. Hij kon ook tarotkaarten leggen, enkel voor zichzelf weliswaar. Had hij zijn dood in de kaarten gelezen?

"Hij was zeer gelovig", gaat B.J. verder. Dat leerde Facebook ons al. God ziet alles, Facebook weet alles.
“Splashke was de naam van zijn hond en is recent overleden. Dat heeft hem erg geraakt”, weet B.J. net als de buurvrouw me te vertellen. Via de Sociale Dienst van de Stad Beringen kwamen we al te weten dat hij een tijdje in Schaarbeek woonde.
“Hij heeft lange tijd voor een verzekeringsmaatschappij in Brussel op de dienst repatriëring, gewerkt. Hij was sterk in talen en zeer oplossingsgericht”, kom ik van B.J. te weten.
“M. heeft een zeer zwaar leven achter de rug gezien zijn ernstige handicap”,
“En ik weet wel dat hij niet wou gecremeerd worden”, vertelt B.J tot slot.

En die wens zal uitkomen. Maar dat is puur toeval. Als er geen wilsbeschikking is, wordt een persoon via de Sociale Dienst altijd begraven, weet het Uitvaartbedrijf met later te vertellen.

Woensdag 1 juli. 11u. Het zomert nog volop. De hittegolf van afgelopen week zindert immers nog wat na in Limburg. Als ik een kwartier voor de uitvaart toekom op de begraafplaats staan de kist en de mensen van het Uitvaartbedrijf al klaar. Een boom brengt wat schaduw op het hete middaguur. De zon weerkaatst fel op de grijze corbillard. Naast de drie mannen het Uitvaartbedrijf zijn ook B.J. en zijn zus aanwezig, ze hebben een bloemstuk meegebracht. Zelf breng ik ook altijd een witte roos mee.
De bloemen krijgen een plaats op de kist. Het naaste buurmeisje komt op de valreep ook nog toegelopen met een vriend. Het is marktdag in Beringen en dan is het wat zoeken naar parkeerplaatsen.

Ik vertel het verhaal van M.P.

Een grijze kat loopt langzaam langs mijn benen en met haar lange sierlijke staart streelt ze zacht de kist. Het is alsof ze zegt: hier ligt een dierenvriend.

Edith leest het gedicht voor:

We praten nog wat na over het leven van M.P. Hij was een goed man. Zoveel is duidelijk.

B.J. en zijn zus vertellen het Uitvaartbedrijf dat zij voor een grafsteen zullen zorgen en maken een afspraak. Een goed man verdient immers een deftige zerk.

Het buurmeisje geeft tot slot een belangrijke boodschap: zorg voor elkaar.

Meer heb ik niet toe te voegen.