De Eenzame Uitvaart van Meneer P.M. in Turnhout

Meneer P.M. werd geboren op 22 september 1950 in Berchem en overleed op 21 september 2026 in Arendonk. De asuitstrooiing vond plaats op vrijdag 25 september 2026 om 13:30 uur op begraafplaats Nazareth in Turnhout.

Meneer P.M. overleed één dag voor zijn zesenzeventigste verjaardag. Had hij plannen om die te vieren? En met wie dan? Zijn echtgenote overleed twintig jaar geleden al. Sindsdien was hij erg op zichzelf. Met de twee kinderen uit hun huwelijk was het contact ook al lang verbroken. Oud-buurman Patrick sprak wel eens met hem over hen. Zijn vraag naar een kans op verzoening beantwoordde meneer P.M. met een kort "Nooit. Te veel mee meegemaakt."

Negen jaar lang waren ze buren in Turnhout. Het contact was schaars. Meneer P.M., een wat zwakbegaafde man, leefde een teruggetrokken bestaan. Hij had de kost verdiend als tuinman en ook na zijn pensioen bleef hij bijklussen. Aanvankelijk een paar occasionele opdrachten, maar dankzij mond-tot-mondreclame had hij er op den duur zijn handen meer dan vol mee, tot hij op een dag besloot om er volledig mee te stoppen. Dat heeft meneer P.M. "geen goed gedaan", vertelt de oud-buurman. "In twee jaar tijd is hij erg achteruitgegaan. Hij kwam nog nauwelijks buiten en ook zijn huis werd niet meer op orde gehouden."

Na een opname in het ziekenhuis kwam meneer P.M. in augustus 2022 in de Woonzorggroep Arendonk terecht.

Het is druk in de Woonzorggroep wanneer ik hen bel. Er zijn personeelsleden ziek, collega's die inspringen moeten eerst nog een briefing krijgen, maar als die voorbij is, neemt Isabel de tijd om met mij te spreken. Heel veel valt er helaas niet te vertellen. Meneer P.M. was een einzelgänger en communiceerde ook moeilijk en nauwelijks. Groepsactiviteiten waren niet aan hem besteed - hij zat liever alleen op zijn kamer - maar voor zijn medebewoners had hij een zorgzame inborst; wanneer hij merkte dat een van hen ergens mee zat, bracht hij het zorgpersoneel daar van op de hoogte.

Zelf kon meneer P.M. ook erg genieten van één-op-één-aandacht - iemand die met hem naar de winkel ging, de kamerdeur die openzwaaide als aankondiging van een babbeltje met iemand van het personeel, een grapje,... - van snoepen en van zijn colaatjes.

Op zijn kamer keek hij naar de tv en luisterde hij heel veel naar muziek. Muziek was de enige passie die zowel het zorgpersoneel als zijn oud-buurman benoemen. "Hij luisterde echt naar alles," vertelt Patrick, "van hardrock tot Zangeres Zonder Naam."

Begraafplaats Nazareth baadt in het licht en de warmte van een mooie nazomerdag wanneer de wagen van het Laatste-Reis-Bureau met de urne arriveert. De oud-buurman komt uit de richting van het crematorium naar de ingang gewandeld en vanaf de parking sluit zich ook een dame van de Woonzorggroep bij ons gezelschap aan. Zij verwacht nog twee collega's, maar die laten telefonisch weten dat ze de ingang niet vinden. Ze hebben ook al naar het kantoortje bij de begraafplaats gebeld om te vragen hoe ze daar geraken. De bediende die het kantoortje bemant, weet uit te pluizen waar zij zich bevinden - helemaal aan de achterzijde van het domein - en is zo vriendelijk hen daar op te pikken en met hen mee te wandelen tot bij de uitstrooiweide. We heten de twee collega's welkom en danken ook hen voor hun aanwezigheid. Op het korte stuk tussen ingang en strooiweide ontmoeten we een man die zich, met een emmer en een harkje in zijn hand, richting de uitgang begeeft. Hij blijft even staan en slaat een kruisteken. Een eenvoudig gebaar waarmee hij ons, althans in gedachten, vervoegt. Nadat iedereen rond de urne plaatsgenomen heeft, leest Corinne haar gedicht voor meneer P.M. voor.

Na een laatste groet door de aanwezigen wordt de as van meneer P.M. uitgestrooid. Bij de drie collega's van de Woonzorggroep lopen er tranen over de wangen. "Wij hebben hem echt graag gezien", had een van hen kort daarvoor gezegd. Patrick keert zich naar mij: "Dat was dus een heel mensenleven, hé." Enkele grijze strepen as in het gras en hier en daar een laatste herinnering zoals deze; meer dan dat rest er inderdaad niet.