De Eenzame Uitvaart van Meneer R.V.R. in Antwerpen

Meneer R.V.R. werd geboren in Deurne op 13 augustus 1934. Hij is gestorven in Deurne op 24 oktober 2025. De uitvaart vond plaats in Antwerpen, aan de strooiweide De wingerd van begraafplaats ’t Schoonselhof op donderdag 13 november 2025 om 12:30.

Rashif leest bedachtzaam, ritmisch, van regel naar regel. Waardoor de verbeelde ontmoeting tussen de overledene en de dichter zich als het ware in slow motion voor mijn geestesoog afspeelt. Het is een ervaring om stil van te worden.

Wat we ook zijn, hier bij de uitvaart van meneer V.R. op donderdag 13 november.

‘Wij’ dat zijn, behalve de dichter, voorganger M., haar collega B. en ikzelf terwijl we met ons vieren om de urnezuil heen staan. Op de zuil ligt de tweede witte roos die ik heb meegebracht vandaag. De eerste ligt bij de assen rechthoek van meneer G.H. die we daarnet uitgeleide hebben gedaan.

- Ik zeg graag ‘uitgeleide doen’ omdat het betekent: ‘iemand bij vertrek een eindje vergezellen’. Dat is precies wat we doen bij De Eenzame Uitvaart. We vergezellen een eindje iemand op zijn laatste reis. Ook het beeld van de ‘reis’ is iets wat me erg aanspreekt als we het hebben over de overgang van het aardse bestaan naar de dood. Rashif roept deze finale reis op in de woorden ‘de obolen van uw ogen’, verwijzend naar de oude Griekse mythologie en de idee van het veergeld dat de overledene betaalt aan Charon voor de overtocht naar het dodenrijk.

Meneer R.V.R. is gestorven in Deurne op 91-jarige leeftijd, thuis in een van de oudste wijken, die van de ‘de torentjes’. Enkele dagen voor de uitvaart slenterde ik wat in zijn straat, die de vorm van een plein heeft. Ik vond helaas bij de buren links en rechts niemand thuis. Enkele huizen verderop ging uiteindelijk wel een voordeur open.

Een vriendelijke jongeman zegt me dat hij de oude meneer V.R. zeker kent, maar alleen ‘van ziens’, want dat hij nooit met hem gesproken heeft. Hij haalt er graag zijn vriendin, daarna zijn moeder bij.

De moeder weet meer. Zij bevestigt dat meneer V.R. een man was die niet bepaald contact zocht, gewoon wel eens knikte. Bijna dagelijks stapte hij naar een plaatselijke winkel verderop, eerst zonder, de laatste jaren met een rollator omdat hij onzekerder werd. Hij was geheel zelfstandig en daar ook erg trots op, zo vertelt de vrouw. Van een huwelijk, een partner of kinderen weet ze niets. De laatste week voor zijn dood moet nog thuishulp zijn opgestart en wellicht heeft de thuishulp meneer ‘gevonden’ toen hij gestorven was.

Dat er af en toe een auto parkeerde voor zijn deur, wist de buurvrouw ook te vertellen. Dat moeten vrienden van meneer geweest zijn, dacht ze, die hem kwamen bezoeken. Maar sinds hij gestorven is, heeft ze de auto niet meer geparkeerd zien staan. Vraag blijft of deze vrienden weten dat meneer gestorven is. Wellicht wel maar hoe ze dat dan zouden weten is voor ons beiden een raadsel.

Of het fijn wonen is hier, vraag ik. Ze vertelt dat het plein veel rustiger is dan weleer. Vroeger heette het van ‘Den Dikke’ te zijn. Je weet wel, zegt ze, de drugdealer. Ik neem aan dat ze Dikke Nordin bedoelt. Begin deze maand heb ik hem gelezen in de krant, als de 37-jarige beklaagde die voor het eerst sinds zijn uitlevering door Dubai fysiek aanwezig was op zijn proces, al verliet hij de zaal vrijwel onmiddellijk.

Hoe dan ook, er is veel ondernomen, begrijp ik uit het verhaal van de buurvrouw, om het plein drugsvrij te maken. Er is een basketbalterrein in het midden en opzij ervan staan blokken waarop enkele jonge meisjes en jongens nu zitten te ‘chillen’, zoals dat heet. Ik stel me zo voor dat meneer V.R. die zijn hele lange leven hier gewoond heeft, ook wel opgelucht was toen het dealen uit zijn straatview verdween.

Ik heb mijn kleine gesprek met de buurvrouw in grote lijnen vooraf verteld aan Rashif en op de uitvaart ook aan de voorganger van vandaag M.

Collega B. strooit de as uit, ietwat verderop van de rustplaats van meneer G.H. van wie we ook samen de uitvaart vandaag hebben verzorgd. Voorganger M. neemt de witte roos van de urnezuil weer op, betreedt de strooiweide en legt de roos parallel aan de witte roos van meneer G.H.

Wanneer ze weer bij ons aan de rand van de weide staat zegt ze dat ze het mooi vindt, hoe de twee rozen lijken samen te horen op de twee rustplaatsen. Alsof we beide heren in het hiernamaals aan elkaar willen voorstellen, glimlacht ze.

Waarna we één voor één een laatste keer buigen voor de beide overleden heren. In gedachten wens ik ze goede reis, in goed gezelschap.