De Eenzame Uitvaart van Meneer G.D. in Brugge

Meneer G.D. werd geboren in Beernem op 24 april 1944 en overleed in het Woonzorgcentrum Sint-Pietersmolenwijk in Brugge op 6 februari 2026. Zijn uitvaart vond plaats op 12 februari 2026 om 16u15 op de parkbegraafplaats van de Blauwe Toren in Brugge.

Hij had een mooie, moderne kamer met veel licht en uitzicht, alles netjes op orde. Dat heb ik met eigen ogen gezien in het woonzorgcentrum waar G.D. gestorven is met een verpleegster aan zijn zijde. Met enkel een verpleegster dacht ik eerst te schrijven maar dat klinkt ondankbaar voor de verpleegster die er voor hem in zijn laatste uren is geweest. Op een rek staat een foto, ingelijst in een gouden kader, van hem en zijn vriendin in betere tijden, toen ze nog samen waren en hij nog gezond. Hij is een heer met een pak, een das en een snor en zij een pronte dame. Hij heeft zijn hele leven gewerkt als privéchauffeur van de grote baas en ging net als hem netjes gekleed, het haar keurig gekapt. Je kon onvoorwaardelijk op G. rekenen, dat ben ik wel zeker. Discipline had hij als jonge militair geleerd. Hij kwam afspraken na, poetste dagelijks de zwarte motorkap en de neus van zijn schoenen totdat hij zich erin weerspiegeld zag. Hij reed stipt op tijd voor. Hij haalde de baas ’s morgens na zijn ontbijt op aan zijn villa en leverde hem ’s avonds laat weer af. Het bleef stil in de auto als de baas moest werken of lezen, twee mannen die elkaar zonder veel woorden begrepen. G. kon geduldig op de parking wachten tot de vergadering, de bespreking of het zakendiner afgelopen was. Hij kon goed alleen zijn zonder ongedurig de minuten af te tellen. Hij las de krant van a tot z, volgde het nieuws op de autoradio, vulde de kruiswoordraadsels in en legde een kaartje met andere chauffeurs als die er waren. Hij wist dat een chauffeur op tijd moest zijn maar nooit gehaast, of er gebeurden ongelukken. Al die vaardigheden hadden hem zelfs in het woonzorgcentrum niet verlaten, alsook de gewoonte om discreet te zijn, op de achtergrond te blijven, te kijken zonder zich te laten zien. Hij had zijn leven in handen gehouden, hij was trots, voornaam en zwijgzaam geweest, hij wist wat wel en niet paste bij een chauffeur, bij een man. Maar pasten die eigenschappen bij de echtgenoot, de vader of de minnaar die hij ook was geweest? Hoe komt het dat zijn zoon en dochter al twintig jaar eerder uit zijn leven verdwenen? En waarom viel ook het contact met de vriendin weg toen hij in het woonzorgcentrum opgenomen was? Ze waren toch veertien jaar samen en klaarblijkelijk gelukkig geweest? Waarom eindigde hij alleen? Schaamde hij zich voor de aftakeling die het gevolg was van zijn ziekte, voor de afhankelijkheid, voor de vlek op zijn kostuum? Zijn leven draaide break-even, zonder verlies maar ook zonder winst. Er bleef geen rommel achter, alleen een tablet, een leesbril, wat kleren en een foto in een gouden kader. Er was niemand om de laatste sporen van zijn leven mee naar huis te nemen als een herinnering aan wie hij was geweest.

Op de strooiweide stonden we op post, de begrafenisondernemer netjes in het pak en wij in het zwart, stipt om vier uur kwart. Er was niemand op komen dagen. Het regende niet, de zon scheen niet, de lucht was kil en koud. Aan de bomen hingen geen bladeren die het lawaai van het verkeer op de autoweg konden dempen. Frederik las zijn gedicht. G. luisterde discreet mee en dacht het zijne.

Wij brachten hem nog een laatste groet. Zijn uitstrooiing werd uitgevoerd met de vloeiende bewegingen van een ballet.